| Tags: Bekende Nederlander, beroemd, Ego, Jamie Oliver, vegetariër |
 Een goede vriend van mij heeft ooit een mopje over mij gemaakt. Het gaat zo: hoe pleegt Sarriel zelfmoord? Door van zijn ego af te springen. Iedereen lachen want hij had een punt. In de afgelopen jaren is het ego een stuk minder geworden. (Echt waar! Vraag maar aan mevrouw Taus.). Het ego is als de banden op je fiets. Het profiel gaat eraf tot de band volledig glad is.
Bij mij is er nog een andere reden. Een beroemde ‘vriend’.
Omdat ik iets met Fifteen doe, zien veel mensen mij als Neerlands kortste weg naar
de bekendste chef ter wereld, Jamie Oliver. Regelmatig word ik gemaild of gebeld door
al of niet interessante mensen die, blijkt meestal al snel, niet in mij maar vooral in de
Britse kok geïnteresseerd zijn. ‘Ja, we organiseren kooklessen voor demente bejaarden
en vroegen ons af of Jamie daaraan wil meewerken.’ Of ‘Voor het Tynaarloo’s Stadsblad
willen we een interview doen met de heer Oliver. Heeft u zijn mobiele nummer voor
ons?’ Meestal hoor ik beleefd de verzoeken aan en vertel dat wij niet beschikken over
zijn agenda noch zijn directe gegevens. Maar vooral dat de kans dat hij meewerkt
kleiner is dan de mogelijkheid dat Suriname ooit een gouden medaille op de Olympische
Winterspelen wint.
Omdat ik iets met Fifteen doe, word ik vaak uitgenodigd om mijn visie op sociaal
ondernemen en duurzaamheid te vertellen. Geef me de tijd en ik praat er zo een uurtje
over vol. Onderwerpen waarover je dagen zou kunnen discussiëren, lijkt mij. Na afloop
is standaard de 2e of 3e vraag of ik Jamie persoonlijk ken en of hij regelmatig in ons
restaurant in Amsterdam aanwezig is. Daarna zijn er meestal geen vragen meer en ken
ik weer mijn plaats op deze aarde.
Natuurlijk heeft het ook veel voordelen. Eerlijk is eerlijk. Onlangs werd ik benaderd
door een aardige mevrouw. Zij wilde de Naked Chef graag uitnodigen voor een zeer
prestigieuze bijeenkomst in Amsterdam. Nu wil het geval dat je als normale sterveling
deze bijeenkomst niet zomaar kan bezoeken. In tegenstelling tot de meeste seminars,
waar je na een dag luisteren niets bent opgeschoten en minimaal duizend euro lichter
bent, is deze helemaal gratis en ‘by invitation only’. Dat laatste werkt bij mij als een
niet voor mij bestemd vertrouwelijk stuk post: je kent vast wel dat gevoel dat je handen
jeuken om het open te maken. In dit geval wilde ik heel graag op die lijst. Net als 5-
duizend andere mensen, maar dat terzijde. ‘Nee mevrouw, ik geef u weinig kans, maar
ík wil wel graag komen.’ Een paar weken later ontving ik, evenals de rest van de fine
fleur van Nederland een mail dat ik van harte welkom was.
Thank you Jamie, for being my friend. Ik voel me geheel niet schuldig over dit beetje
misbruik. Mijn geweten zegt dat het goed is. Al is het maar ter compensatie van mijn
versleten ego.
Sarriel Taus is eigenaar en oprichter van het bekende Restaurant Fifteen Amsterdam en
restaurant Bagna Cauda aan de Amsterdamse Zuidas. Hij is een fervent voorstander van meer groente op de kaart en altijd in voor verrassende gerechten om het vlees te vergeten.
|
| Sarriel Taus op woensdag 5 januari 2011 om 16:41 |
