| Tags: dieren, God, Islam, moslims, proces Wilders, Wilders |  De strafzaak tegen PVV-leider Geert Wilders gaat door. Op één punt na stelde de rechtbank Wilders' advocaat Bram Moszkowicz in het ongelijk, waardoor de vervolging voor aanzetten tot haat en tot discriminatie en groepsbelediging kan doorgaan.
De tenlastelegging baseert zich onder meer op Wilders’ opvatting dat er geen gematigde Islam bestaat: ‘Het bestaat niet, omdat er geen onderscheid is tussen Goede Islam en Slechte Islam. Er is Islam, en daar houdt het mee op.’
Commentaar Dirk-Jan Verdonk:
 Of hij gelijk heeft? Had Wilders in de tiende eeuw geleefd in elk geval niet, zoals een ander proces bewijst.
En wat voor proces.
Het is de zaak van de dieren tegen de mensen.
Een confronterend, scherpzinnig, soms amusant en vaak aangrijpend proces.
In het kort de aanleiding: op het eiland Balasaghun, gelegen vlakbij de evenaar in de Groene Zee is het koninkrijk gevestigd van Biwarasp de Wijze, een djinn en goede moslim. Op een dag meert een schip aan met kooplui, handwerkslieden en geleerden. Hen bevalt het eiland zo goed dat ze zich er vestigen. Wat het eiland onder meer zo attractief maakt is het weidevee en de andere hoefdieren die er leven. De mensen proberen hen te vangen en te onderwerpen, zoals ze dat van huis uit gewend zijn.
De dieren, ook niet achterlijk, gaan naar het hof en beklagen zich bij koning Balasaghun. Daarop ontbiedt deze de mensen. Na hen gehoord te hebben en de dieren in de gelegenheid te hebben gesteld weerwoord te geven, besluit de koning dat het conflict voor de rechtbank moet komen, waarbij hijzelf als rechter zal optreden.
Dit fictieve proces is te boek gesteld in het midden van de tiende eeuw door een groep anonieme schrijvers, gevestigd in de Iraakse havenstad Basra. Het vormt onderdeel van een groot filosofisch overzichtswerk, De verhandelingen van de Broeders der Zuiverheid en Vrienden van de Trouw.
De zaak van de dieren tegen de mensen is onlangs voor het eerst in het Nederlands vertaalt en uitgegeven door uitgeverij Bulaaq. Zowel vertaling als uitgave zijn prachtig.
Maar de meeste bewondering gaat toch uit naar de verhandeling zelf. Om daarvan één proeve te geven, volgt hier het weerwoord van de muilezel (woordvoerder van het weidevee en andere hoefdieren) op de stelling van de mensen dat dieren hun rechtmatige slaven zijn:
‘Majesteit, wij en onze voorouders woonden al op aarde voordat Adam, de voorvader van het mensengeslacht, geschapen werd. Wij bewoonden de wijde gebieden van de aarde en trokken langs haar dalwegen. We doorkruisten allemaal Gods landen om voedsel te zoeken en zo goed mogelijk voor onszelf te zorgen. Iedereen was met zijn eigen zaken bezig op de manier die het best aan zijn behoeften voldeed, op zijn eigen plek, in steppe, bos, gebergte of vlakte. [....]
Toen schiep God – groot zij Zijn lof – Adam, de vader der mensen en maakte hem tot Zijn stedehouder op aarde. Zijn kinderen plantten zich voort, en talrijk werd zijn nageslacht. Zij verspreidden zich over de aarde, over land, zee, vlakten en bergen. Zo maakten ze dat onze woonplaatsen en leefgebieden alsmaar kleiner werden. Allerlei dieren onder ons namen ze gevangen, zoals schapen, koeien, paarden, muilezels en ezels. Die temden ze, lieten ze voor zich werken en gaven ze allerlei vermoeiend en inspannend werk te doen, zodat ze totaal uitgeput raakten. Ze moesten lasten dragen, als rijdier dienen, werden onder het juk gespannen en moesten waterraderen en molens aandrijven. Dat alles gebeurde met harde dwang en ging gepaard met slaag, vernederingen en allerlei andere kwellingen, ons hele leven lang.
Velen van ons namen dan ook de wijk naar onbewoonde streken, woestijnen en bergtoppen. De mensen gingen onmiddellijk achter ze aan met allerlei vernuftige hulpmiddelen om ze weer te pakken te krijgen. Wie van ons in hun handen viel, kreeg allerlei kwellingen te verduren. We werden gekluisterd met boeien en kettingen en opgesloten in hokken. Ook werden we geslacht en gevild, onze buik werd opengesneden, onze ledematen afgehakt, gewrichten doormidden gespleten, botten verbrijzeld, ogen uitgerukt, veren geplukt, haar en vacht afgesneden. Daarna wachtte ons dan het kookvuur, het braadspit en het roosteren, en nog onbeschrijfelijk veel kwellingen meer.
En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, waagden die mensen het ook nog te beweren dat dit alles een dwingend recht was dat zij ten opzichte van ons konden doen gelden., en dat zij onze meesters waren en wij hun slaven. Wie vluchtte was dus een weerspannige, weggelopen slaaf, die zich probeerde te onttrekken aan het wettig gezag. En dat alles zonder enig juridisch argument, verklaring of bewijs, met niets dan overmacht en geweld!’
In het proces dat volgt worden de argumenten van de mensen een voor een ontzenuwd. De dieren lijken zo op een eclatante overwinning af te koersen. Maar de uitspraak is, zoals Islamgeleerde Zayn Kassam het karakteriseert, een teleurstelling. Koning Biwarasp oordeelt namelijk dat de mensen toch het recht hebben over de dieren te heersen omdat alleen de mensen een onsterfelijke ziel hebben.
Het geloofsdogma wint het van de rede.
Niettemin, de dieren schikken zich in het oordeel:
‘De dieren accepteerden wat hij zei en waren ermee tevreden. Ze gingen weg, vertrouwend op de bescherming van God – Hij is verheven – en Zijn garantie van veiligheid.’
Ruim een millennium later kan veilig worden gesteld dat wel nooit een imaginair vertrouwen zo is beschaamd – maar ja, het werd dan ook gesteld in een imaginair wezen.
Ondertussen blijf je je als lezer verwonderen over de fijnzinnigheid, verbeeldingskracht, eruditie en actualiteit van De zaak van de dieren tegen de mensen. En dat, nogmaals, in het midden van de tiende eeuw. Het zou zes eeuwen duren voordat in het Christelijke westen iets van soortgelijke statuur zou worden geproduceerd – Montaignes Essays.
Wilders verweer tegen deze Islamitische superioriteit zou kunnen zijn dat deze anonieme schrijversgroep, deze Zuivere Broeders van Basra, geen orthodoxe moslims waren en dat zij hun inspiratie voor een belangrijk deel opdeden uit klassieke Griekse en Romeinse bronnen. En inderdaad, de Zuivere Broeders waren allerminst orthodox en hoogstwaarschijnlijk zeer vertrouwd met denkbeelden en geschriften van Pythagoras, Plutarchus en Porphyrus, niet voor niets allen vegetariër. Als bewijs van hun multiculturalisme kan daaraan worden toegevoegd dat ze ook vertrouwd waren met het Indiase erfgoed – deels ook diervriendelijk (en vegetarisch) angehaucht.
En natuurlijk, over de hedendaagse Islam zegt De zaak van de dieren tegen de mensen niets – net zo min als de essays van Montaigne een graadmeter zijn voor de hedendaagse westerse cultuur.
Toch, je zou willen dat geschriften als die van de Zuivere Broeders van Basra meer door hedendaagse moslims ter harte zou worden genomen. Net als die van Montaigne. En evengoed door niet-moslims.
Volgens sommigen is er zoiets gaande. Om een andere Islamkenner te citeren, de Amerikaan Richard Foltz:
‘It can be said today that although traditional attitudes among Muslims towards nonhuman animals remain unchanged in most case, new influences and emerging global concerns may bring about large-scale shifts in the years to come, especially as environmental protection movements raise awareness of human dependence on nonhuman actors within the earth’s complex ecosystems. While the number of Muslims who think in such terms today is small, it is growing; and ways of conceptualizing human relations with nonhuman animals are emerging which are both new and relevant to contemporary needs, yet succeed in keeping within the established framework of Islamic thought.’
Totdat een dergelijke veranderde houding ook binnen Nederlandse moslimgemeenschappen dominant is – als dat al ooit gebeurt - moeten we voor de dieren hopen dat als zij niet op God kunnen vertrouwen, dan toch op de bescherming van Wilders’ Animal cops...
 Dirk-Jan Verdonk is historicus en auteur van Het Dierloze Gerecht -over de vegetarische geschiedenis in Nederland-. Het boek is bekroond met de studieprijs Praemium Erasmianum, een prijs voor de beste vijf proefschriften op het gebied van geestes-, maatschappij- en gedragswetenschappen. Dirk-Jan schrijft exclusief voor deVegetariër.
| | Dirk-Jan Verdonk op donderdag 31 maart 2011 om 15:31 |
Meer blogs van Dirk-Jan Verdonk |
| Heb dit ellelange verhaal niet gelezen. Weet dus niet of ik het er mee eens ben of niet. Wilders interesseert me gewoon niet en al helemaal niet alle opinies die erover gegeven worden.Wat ik me afvraag is wat dit met vegetarisme te maken heeft. Is dit om ons een mening door de strot te duwen? Als ik een site over vegetarisme of iets dergelijks bezoek wil ik dat het gaat over vegetarisme. Ik ben mans genoeg om elders allerlei politieke verhalen te vinden. Ongepast. | |
| Wilders animal cops? Euh PVV was vóór de bio-industrie, en tegen extra brandbescherming van dieren in megastallen. Dat is punt 2. punt 3 is dat die animal cops een sprookje zijn. Dankzij onze mooie christelijke maatschappij zijn dieren volgens de grondwet dingen en hebben animal cops weinig zin. 99% aan de gruwel dat met dieren voorkomt in ons zogenaamd beschaafde westen is volledig wettelijk, zo niet gewenst! 21ste eeuw Europa kent wat dat betreft geen verschil met 10de eeuw Irak... sorry hoor! | |
|
De Dikke en Dunne Vegetarier
De dikke vegetariër en De dunne vegetariër.
Klik hier om naar de webshop te gaan.
Ook nog beschikbaar
Vegeterranean € 34,95.
Krijg nu via de Agis Vegapolis het aankoopbedrag terug.
Klik hier om naar de webshop te gaan.
|
