EU keurt 'vleeslijm' af

Het Europees Parlement heeft zich woensdag in Straatsburg met een meerderheid van 370 tegen 262 stemmen gekeerd tegen het gebruik van vleeslijm. Deze stof, trombine, wordt door de vleesindustrie gebruikt om snijafval niet zoals gebruikelijk te verwerken in hamburgers of worst, maar om er reststukjes vlees mee aan elkaar te plakken. Dit, om het geheel als een nieuwe lap vlees aan te bieden.

Misleiding
SP-Europarlementslid Kartika Liotard en PvdA'ster Judith Merkies hebben tegen de vleeslijm gestemd. Kartika Liotard van de SP: "Wie een biefstuk probeert te verkopen onder de dekmantel `gebonden vleesdelen' doet aan pure misleiding. Geen hond die dat etiket snapt. In een restaurant zit niet eens een etiket op vlees. En het lukt natuurlijk nooit om de horeca op dat punt te controleren. Voedselcontroleurs zet ik liever ergens anders op in."

Bacteriën
Trombine lijmt niet alleen vlees, ook bacteriën hechten zich er makkelijker aan. Liotard: "Dus ook qua voedselveiligheid heb ik dat spul liever niet. En het duurzaamheidsargument dat er vleesresten onverwerkt achter zouden blijven houdt evenmin stand: restjes verwerk je toch ook nu in een gehaktbal? In Straatsburg heeft het Europarlement gehakt gemaakt van dat argument dat onder meer het CDA opvoerde."

In haar weblog zegt Liotard: 'Ik ben tegen het voorstel om vleeslijm toe te staan. Die wil de vleesindustrie gebruiken om stukjes vlees aan elkaar te plakken. Normaal verdwijnen zulke restjes in het gehakt of is er wel eens flintertje in een kroket aangetroffen. Straks willen ze aan elkaar gekleefde partjes aaneen kunnen lijmen tot één lap vlees. Mijn bezwaar zit in het idee dat je denkt een stuk vlees te kopen, terwijl het aan elkaar gelaste partjes betreft.'

De oplossing tegen vleeslijm ligt voor de hand: geen vlees meer eten, dan lost het restjesprobleem zich vanzelf op, zegt Liotard. 'Maar hoe krijg je de medemens zover dat hij of zij ook in andere opzichten gezonder gaat eten? De voedingsindustrie bemoeit zich intensief met dat debat en bedenkt steeds nieuwere technische hoogstandjes. Zoals vleeslijm. Bij ‘innovatieve voedingsconcepten’ denken voedingsdeskundigen aan genetisch gemanipuleerde organismen, aan het klonen van dieren, aan nanotechnologie en aan vreemde toevoegingen. Als politicus heb ik moeite met de industriële productie van ‘knutselvoedsel’ omdat het ons steeds verder afbrengt van de natuur. Hordes kinderen denken nu al dat aardappels en pinda’s aan bomen of struiken groeien, dat spruitjes uit de diepvries komen en dat landbouwdieren altijd op stal horen of alleen op een etiket staan.'

'Bij innovatie moeten we nu eens niet denken aan nog meer knutselarij met ons eten en drinken.' Volgens Liotard moeten de voedingssector en de overheid bij de distributie inventiever worden:  'Als het er om gaat om minder eten te promoten, moeten we dat niet aan de makers overlaten, die hebben een belang bij méér. We moeten het zoeken in de beschikbaarheid van gezonde alternatieven. Gewoon gezond en veilig eten hoeft niet te worden uitgevonden in industriële laboratoria, het bestaat al. Het innovatieve bindmiddel bestaat ook: Moeder natuur.'